Η ιστορία του κουτάκια που έγινε μηχανόβιος part 4

Άντε γιατί το παρατήσαμε πολύ το θέμα...

...και ήρθε η μεγάλη μέρα. Εξετάσεις λοιπόν. The moment of truth. Αγωνία, σφίξιμο στο στομάχι, αναμνήσεις από τα μαθητικά και φοιτητικά μου χρόνια. Ζέστη και ιδρώτας, αλληλοπειράγματα και φιλοφρονήσεις μεταξύτων υποψηφίων. Επανάλληψη των βασικών θεωρητικών από τον Αρχικαθηγηταρά. Τι θα γίνει ρε μάστορα, θα έρθουνε εξεταστές ή θα φάμε τη μέρα μας;

Γουβ γαβ αγαγάβ.

Εναλλακτικός τίτλος :

Η άλλη άποψη.

(απόδοση στα Ελληνικά : Νίκος Γούλφμανιδάκης)

Silverwing VS Σκύλος σημειώσατε Χ

Εναλλακτικοί τίτλοι :

Από πρόβατο το περίμενα, από σκύλο μου 'ρθε.


Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη....


Το στόρυ σε ανάλυση:

Η ιστορία του κουτάκια που έγινε μηχανόβιος part 3

...και πάμε πάλι

Μετά λοιπόν τα (πέντε τον αριθμό) ψυχοφθόρα και εξοντωτικά πρώτα μαθήματα, μιας που εξαρχής είχε δηλωθεί επιθυμία για το "μεγάλο" δίπλωμα (το "μικρό" κάπως μου καθότανε), μου δηλώθηκε πως η στιγμή που θα ανέβαινα στον μακρινό πόθο μου έφτασε :

KAWASAKI ER-5 500

Η ιστορία του κουτάκια που έγινε μηχανόβιος part 2

Και τώρα η συνέχεια....

... και έτσι, μέσα σε μια στιγμή, λήφθηκε η απόφαση. Το πήρα το τηλέφωνο και επισκέφθηκα τη σχολή. Γνώρισα και το αφεντικό της και μετά και το δάσκαλο. Οι παρατηρήσεις τους για μια αξιοπρεπή εμπειρία και για επιμέρους "tips & tricks" αφού έπαιρνα το δίπλωμα, κάτι παραπάνω από υποσχόμενη.

Έπιασα λοιπόν τον εαυτό μου να ονειρεύεται τη στιγμή, που θα καβαλούσα ένα παπί, αυτό που θα ξεκίναγα τα μαθήματα. Οι μέρες, τι λέω, οι ώρες, τα λεπτά για το πρώτο μάθημα δεν περνούσαν. Μεγάλη ανάγκη από το πουθενά. Οι εμπειρίες μου με τα ποδήλατα στα νεανικά μου χρόνια μου συνόδευαν τη φαντασία μου, ισορροπία ακροβάτη, ταχύτητες σουρεαλιστικές. Μαγκιά απερίγραπτη σου λέω. Η ζωή μου κυλούσε σε δυο ρόδες και δεν με σταματούσε τίποτα, ήθελα να καβαλήσω σα τρελός!!!!

Γκάλοπ βλακείας

Ή, ποιος από εσάς είναι τόσο ή και πιο βλάκας από μένα

Μέχρι στιγμής, δεν έχω πέσει, σοβαρά τουλάχιστον με τη μηχανή. Στις 4/10 του σωτήριου έτους 2010 όμως, την έκανα τη μεγαλειώδη βλακεία μόνος μου. Ένα παράδειγμα του πόσο σημαντικό είναι να μην νευριάζεις όταν οδηγείς ή καβαλάς και δε σταματάς όταν τα πάρεις κρανίο (το λέει ακόμα και στα θεωρητικά του διπλώματος) και δε μπορώ να το εκφράσω εντονότερα.

Πίσω στη βλακεία μου όμως.

Έρωτά μου αγιάτρευτε...

Δε θυμάμαι πότε, πως, γιατί και που έφαγα το κόλλημα.

Απλά από την ημέρα που μπήκα και γω στο μοναδικό κόσμο των μοτοσυκλετών, μόλις τα μάτια μου έπεσαν σε αυτό :

Η ιστορία του κουτάκια που έγινε μηχανόβιος...

Πριν τέσσερα περίπου χρόνια, ένα ζεστό ανοιξιάτικο απόγευμα, πήγαινα να πάρω τη γυναίκα μου από τη δουλειά της. Η διαδρομή μου ξεκινούσε από το Κορωπί και μετά από έναν μεγάαααλο γύρο της Αττικής, έφτανε στη πλατεία Καραϊσκάκη.

Προς το τέλος λοιπόν της διαδρομής και αφού είχα κατέβει κακήν κακώς την Κηφισσού, μέτρο - μέτρο (με γυμναστική αυτοκινήτου 1η - 2α, 1η - 2α, έτσι δεν το λένε αυτό;), στρίβω αριστερά στη Καβάλας για να αντικρίσω το πιο απεχθές θέαμα που μπορεί να εμφανιστεί στα μάτια ενός οδηγού :