Η ημέρα που πέθανα

Φαντάρος. Και τι φαντάρος, πεζοναύτης. Ειδικές δυνάμεις παρακαλώ. Και όχι απλά πεζοναύτης, η μάνα του λόχου. Επιλόχας ναούμ. Ευθύνες αλλά και έξοδοι. Πολύ δουλειά αλλά και αραλίκι στο γραφείο με καφέ όχι από το καψιμι, αλλά από το καφετζή του Δοίκα. Ζωή χαρισάμενη, όταν δε παίρναμε τα βουνα.
Αλλά και όταν τα παίρναμε, ήταν ωραία να οδηγείς και όχι να σε τραβολογάνε. Ωραία πέρασα στο φανταριλίκι μου, δε το κρύβω. Τουλάχιστον το περισσότερο καιρό.

Υπήρξαν όμως και κάποιες στιγμές που ήταν πραγματικά lifechanging. Όπως η σχέση μου με έναν πενταετή επυ, πιτσιρικά (ήμουν 25 ήταν 20) και καρακαυλωμένο. Με τη πουλάδα του και ουκ του και τα όλα του. Με συμπαθούσε πολύ. Και εγώ τον συμπαθούσα. Ήταν μια από τις περίεργες εκείνες σχέσεις που ο "κατώτερος" πνευματικά είχε θέση ισχύος απέναντι στον "ανώτερο". Σπουδαγμένος βλέπεις εγώ, καλλιτέχνης παράλληλα (ακόμη πίστευα ότι θα βγάζω το ψωμί μου ως κιθαρωδός σε εναλλακτικά μουσικά σχήματα), παιδί της πιάτσας αυτός, με μεγάλη καρδιά.

Όμως. Η αγάπη του για το ρόλο του και η προσπάθειά του να με "εκπαιδεύσει" και να "καταλάβω" πόσο σημαντικά είναι εγώ και αυτό που κάνω είχαν περίεργες καταλήξεις.

Η μια από αυτές έγινε τη μέρα που πέθανα.

...δεν καναμε τιποτα...

Όπως το δημοσίευσε "φίλος", απείραχτο. Όσο μας παίρνει ακόμα η αναδημοσίευση :


"...δεν καναμε τιποτα... καθομασταν και συζητουσαμε απλως, ηρεμα και ειρηνικα, ουτε καν συνθηματα λεγαμε... και μας ψεκασανε..."

Αυτην την προταση επαναλλαμβανε συνεχως στο μετρο, με βλεμμα στο απειρο ως αλλος τροφιμος ψυχιατρειου, ενας καλοβαλμενος και αρκουντως Β.Π. ντυμενος μεσηλικας κυριος, που συνοδευοταν απο την ασορτι συζυγο του. Εμοιαζε να εχει καταρρευσει μεσα του μια πολυ βασικη αρχη στα πιστευω του, σαν να ειχε δει τον Χριστο βαπορακι π.χ. η σαν να βιωσε απο πρωτο χερι την καταλυση της δημοκρατιας που πιστευε μεχρι προτινως οτι εφαρμοζοταν στη χωρα του.

Η ιστορία του κουτάκια που έγινε μηχανόβιος part 3

...και πάμε πάλι

Μετά λοιπόν τα (πέντε τον αριθμό) ψυχοφθόρα και εξοντωτικά πρώτα μαθήματα, μιας που εξαρχής είχε δηλωθεί επιθυμία για το "μεγάλο" δίπλωμα (το "μικρό" κάπως μου καθότανε), μου δηλώθηκε πως η στιγμή που θα ανέβαινα στον μακρινό πόθο μου έφτασε :

KAWASAKI ER-5 500

Η ιστορία του κουτάκια που έγινε μηχανόβιος part 2

Και τώρα η συνέχεια....

... και έτσι, μέσα σε μια στιγμή, λήφθηκε η απόφαση. Το πήρα το τηλέφωνο και επισκέφθηκα τη σχολή. Γνώρισα και το αφεντικό της και μετά και το δάσκαλο. Οι παρατηρήσεις τους για μια αξιοπρεπή εμπειρία και για επιμέρους "tips & tricks" αφού έπαιρνα το δίπλωμα, κάτι παραπάνω από υποσχόμενη.

Έπιασα λοιπόν τον εαυτό μου να ονειρεύεται τη στιγμή, που θα καβαλούσα ένα παπί, αυτό που θα ξεκίναγα τα μαθήματα. Οι μέρες, τι λέω, οι ώρες, τα λεπτά για το πρώτο μάθημα δεν περνούσαν. Μεγάλη ανάγκη από το πουθενά. Οι εμπειρίες μου με τα ποδήλατα στα νεανικά μου χρόνια μου συνόδευαν τη φαντασία μου, ισορροπία ακροβάτη, ταχύτητες σουρεαλιστικές. Μαγκιά απερίγραπτη σου λέω. Η ζωή μου κυλούσε σε δυο ρόδες και δεν με σταματούσε τίποτα, ήθελα να καβαλήσω σα τρελός!!!!

Γκάλοπ βλακείας

Ή, ποιος από εσάς είναι τόσο ή και πιο βλάκας από μένα

Μέχρι στιγμής, δεν έχω πέσει, σοβαρά τουλάχιστον με τη μηχανή. Στις 4/10 του σωτήριου έτους 2010 όμως, την έκανα τη μεγαλειώδη βλακεία μόνος μου. Ένα παράδειγμα του πόσο σημαντικό είναι να μην νευριάζεις όταν οδηγείς ή καβαλάς και δε σταματάς όταν τα πάρεις κρανίο (το λέει ακόμα και στα θεωρητικά του διπλώματος) και δε μπορώ να το εκφράσω εντονότερα.

Πίσω στη βλακεία μου όμως.

Για εσάς που τώρα κάνετε διακοπές ενώ εμείς δουλεύουμε

Αφιερωμένο σε όλους εκείνους που τη στιγμή αυτή κάνουν διακοπές.

Σε αυτούς, που ενώ κάποιοι από εμάς λιώνουν στη ζέστη στα γραφεία τους ή στη φάμπρικα, εκείνοι προσπαθούν να περάσουν ένα δυο ευχάριστες στιγμές, εν μέσω του διαλείματος μεταξύ της αποχώρησης τους από την εργασία τους και της επιστροφής τους σε αυτή και κοροϊδεύουν τους εργαζόμενους συνανθρώπους τους στέλνοντας τους μυνήματα και φωτογραφίες από τις περιπέτειές τους.

Πεινάω!!!

Κι όμως, μάλλον θα βρείτε κάποιον καλύτερο από εμένα για να σας διαφωτίσει επί του θέματος.

Μόνο τα καλύτερα θα σχολιάζονται εδώ!!!

Ακολουθείστε....

A Greek Abroad