Αποφάσισα να τα ανεβάσω όλα όπως τα έχω. Αν τα επεξεργαστώ στο μέλλον καλώς, αν όχι ας υπάρχουν. Αυτό είναι τόσο επίκαιρο που δεν μπορούσα να το φανταστώ τότε που το έγραφε ο Γιώργος.
Καλά, δε μπορώ να βάλω το όνομά μας κανονικά, υπάρχουν οι γερμανοί που προφανώς θα με τιτιτιτ αν το κάνω, οπότε στο σωλήνα άβαλα καλού κακού το 1990's μπροστά ελπίζοντας να μην έχω προβλήματα.
Τέλος πάντων.
1992 το έτος, τρίο οι Ίννερ Φίαρ πια, ο μπασίστας ο Γιαννάκης είχε πάει για άλλα και ηχογραφήσαμε το κομμάτι σε ένα σκυλέ στούντιο. Ελπίζω ο Δημήτρης αργότερα να μου θυμίσει περισσότερα καθώς τότε ήμουν αφοσιωμένος στη μουσική μου για να θυμάμαι λεπτομέρειες τέτοιου τύπου.
Όποτε ακούω αυτή τη φωνή, θυμάμαι τη πρώτη φορά που άκουσα Tom Waits. Η εικόνα που δημιουργήθηκε στο μυαλό μου, δεν ήταν άλλη από αυτή ενός Luis Amstrong type, που είχε μια πιο σύγχρονη εκδοχή και πιο τρελό στίχο. Βλέπετε, τότε δεν είχαμε βίντεο κλιπ και ίντερνετ, η μορφές των καλιτεχνών που δημιουργούσαμε στο μυαλό μας βασίζονταν στα ακούσματά μας κυρίως.
Το σοκ ήρθε όταν (στο ποπ και ροκ ήτανε;) είδα τη φωτογραφία του.
Απολαύστε τώρα ένα αγαπημένο τραγούδι, που ένας "φίλος" έχει μόνιμα στην υπογραφή του και κάθε φορά που έχω ήχο στον υπολογιστή, το τρέχω και το ακούω.
Χωρίς πολλά λόγια. Μάζεψα κάτι σκαναρισμένες φωτός, βάρεσα και μια παλιά ηχογράφηση του κομματιού, πέρασα και ένα κομπρέσσορα (ότι νάναι να ακούγεται) και ανέβασα στο σωλήνα.
Φεϊμπούκαρα πριν λίγο και διαμέσου ασχέτων ποστ, θυμήθηκα κάτι κομματάρες που η καθεμία τους με έχει σημαδέψει με παρόμοιο τρόπο. Επειδή πρόκειται για μια περίπτωση περίεργων συνειρμών που δημιουργούνται στο μυαλό κάθε ανθρώπου "give base to the picking"...